Image
Top
Navigation
6 Φεβρουαρίου 2018

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Τώρα που τίποτα δεν έχει απομείνει
μένει να βρούμε τη ζωή μας ξανά
Έλα να στήσουμε ένα ωραίο πανηγύρι
πάνω από την άβυσσο που χάσκει για μας.

Άνθρωπε,

Σε ενημερώνω εξ’ αρχής πως το κείμενο που ακολουθεί είναι μια θετική άποψη για την απόφαση των Διάφανων Κρίνων να συνεχίσουν να μοιράζονται τα συναισθήματα και τα βιώματά τους μέσα από την μουσική.

Περίμενα να περάσει αρκετός καιρός πριν καταθέσω δημόσια την άποψή μου. Ξέρω – ξέρω, δεν σε ενδιαφέρει η άποψή μου﮲ αλλά ξέρεις τι λένε, όλοι έχουν από μια. Έχοντας παρακολουθήσει αρκετά χρόνια την πορεία του συγκροτήματος, έχοντας κάνει συνεντεύξεις, έχοντας πιει μπύρες και συζητήσει αρκετά με κάποια απ’ τα μέλη της μπάντας, θεωρώ πως με παίρνει να γράψω μια άποψη λίγο διαφορετική από αυτές που ακούγονται και γράφονται το τελευταίο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στο κείμενο αυτό δεν θα δεις αναφορές σε κουτσομπολιά, χαρακτηρισμούς, απαράδεκτες συμπεριφορές κλπ. Δεν γουστάρω καθόλου όλη αυτή τη φάση που παίζει. Όλο αυτό το κράξιμο και την κακία. Δεν σκοπεύω λοιπόν να διαιωνίσω μια τόσο δυσάρεστη στάση η οποία δεν αρμόζει καθόλου στην σκηνή που τόσο αγαπώ και στο συγκρότημα που με επηρέασε όσο κανένα άλλο και που μου δίδαξε πως η ευγένεια και η ευαισθησία είναι απ’ τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά του ανθρώπου.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 τα Διάφανα Κρίνα μας χάρισαν ένα πολύ όμορφο διήμερο. Το πιο σημαντικό δώρο που έκαναν όμως σε εμάς και στους ίδιους τους τους εαυτούς είναι αυτό της αγάπης, της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης. Το βράδυ εκείνο ήταν στην σκηνή έξι άνθρωποι που με την μουσική ξορκίσανε το θάνατο. Όλοι μαζί. Αγκαλιασμένοι. Με ένα πλατύ χαμόγελο. Το χαμόγελο εκείνου του παιδιού που παίζει μπάλα με τους φίλους του στις λασπωμένες αλάνες και που με γόνατα ματωμένα γυρνάει σπίτι ξέροντας πως το περιμένει το ζωνάρι του πατέρα του. Και ήταν υπέροχα ρε άνθρωπε. Ήταν απλά μαγικά.

Στις 3 Σεπτέμβρη του 2016 ο Θάνος έφυγε απ’ τη ζωή. Γι’ αυτό δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να γράψω. Θεωρώ πως το κενό που άφησε είναι μεγάλο. Πρώτα για την οικογένειά του και μετά για όλους τους υπόλοιπους.

Τα πέντε εναπομείναντα Κρίνα πήραν την απόφαση να συνεχίσουν την μουσική τους πορεία. Με το όνομα Διάφανα Κρίνα. Με φωνή ίσως τον μοναδικό άνθρωπο από τα μέλη της μπάντας που μπορεί να τραγουδήσει. Επέλεξαν να μην προσθέσουν ένα νέο μέλος στην «οικογένειά» τους. Κάπου εκεί ξεκινάει και το παράξενο της ιστορίας. Κάπου ανάμεσα στη συνήθεια και το πένθος. Κάπου ανάμεσα στην κτητικότητα και την έλλειψη ψυχραιμίας.

Γιατί να πρέπει να σωπάσει η μουσική; Ποιος μπορεί να κρίνει τι είναι σωστό και τι λάθος; Και στην τελική ποιος καθορίζει τι είναι αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να γίνει; Ποιος άλλος πέραν των ίδιων των Διάφανων Κρίνων; Πέντε ανθρώπων του μεροκάματου. Πέντε ανθρώπων που βιώνουν την ίδια καθημερινότητα που βιώνουμε εσύ κι εγώ. Πέντε ανθρώπων που η φύση τους χάρισε ένα σπουδαίο ταλέντο το οποίο το αναπτύξανε. Με σκληρή δουλειά. Με κόπο και στερήσεις. Με αγάπη και μεράκι. Και κατάφεραν να μας δώσουν τόσο όμορφες μουσικές. Κατάφεραν να γίνουν το πιο αισιόδοξο συγκρότημα της ελληνικής ροκ σκηνής. Γιατί όταν απ’ τον πόνο και την θλίψη μπορείς και βγάζεις κάτι τόσο όμορφο, τότε μοιράζεις αισιοδοξία.

Έχω παρακολουθήσει αρκετά live των Κρίνων πριν τον θάνατο του Θάνου. Έχω παρακολουθήσει σχεδόν όλα τα live τους με τον Παναγιώτη Μπερλή στα φωνητικά. Απ’ την αρχή ήξερα πως δεν θα είναι το ίδιο. Θα ήμουν αφελής αν δεν το περίμενα. Η μουσική είναι η ίδια. Είναι Διάφανα Κρίνα. Η φωνή δεν είναι η ίδια γιατί πολύ απλά δεν τραγουδάει ο Θάνος. Ωστόσο οφείλω να παραδεχτώ πως ο Μπερλής έχει κάνει πάρα πολλές προσπάθειες για να βελτιωθεί. Καμία σχέση το live στο Piraeus Academy με εκείνο του Σαββάτου στο Fuzz. Επιτέλους ο Μπερλής σηκώθηκε όρθιος και γέμισε καλύτερα την σκηνή. Δεν είναι γεννημένος frontman, ωστόσο φαίνεται πως δουλεύει πάρα πολύ πάνω σε αυτό. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Εσύ θα μπορούσες να είσαι άνετος να τραγουδήσεις μπροστά σε τόσο κόσμο έχοντας καρφωμένο ένα πιστόλι στον κρόταφο; Δεν το νομίζω. Βασικά είμαι βέβαιος. Με την ελάχιστη εμπειρία που έχω απ’ τη σκηνή.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν και που γράφονται, ένα πράγμα έχει επιτευχθεί. Να πηγαίνει ο κόσμος στα live των Διάφανων Κρίνων μουδιασμένος. Ξέρετε πόσο σημαντική είναι η επικοινωνία μπάντας και κόσμου στο live. Σταμάτα λοιπόν να νιώθεις ενοχές που πήγες να ακούσεις τη μουσική που σου αρέσει, φίλε. Δεν αμαυρώνεις κανενός τη μνήμη, ούτε προδίδεις κάποια κοσμοθεωρία.

Τα Διάφανα Κρίνα αποφάσισαν να συνεχίσουν έχοντας στις πλάτες τους ένα τεράστιο βάρος και στις τσέπες τους αρκετή αστρόσκονη για να ομορφύνουν τις στιγμές μας. Ξέρω, κάποιοι θα πουν πως έχουν και φράγκα στις τσέπες τους. Σιγά τα φράγκα που μπορούν να βγάλουν στην Ελλάδα το 2018 παίζοντας μουσική! Τόσα ώστε να πάρουν ένα πακέτο τσιγάρα παραπάνω ή να μπορέσουν να κάνουν αυτό που έκαναν τόσα χρόνια: να γράφουν και να παίζουν την μουσική τους. Την εποχή που η ελληνόφωνη ροκ σκηνή έχει ανάγκη τις μπάντες που την απογείωσαν, εμείς θα τους ζητήσουμε να σωπάσουν; Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να έχουμε αυτή την απαίτηση; Κανένας.

Τα Διάφανα Κρίνα στο Fuzz παίξανε πάρα πολύ καλά. Πάνω απ’ όλα φάνηκαν να το διασκεδάζουν. Κυρίως όταν απενοχοποιήθηκε ο κόσμος. Πολύ καλές ερμηνείες από τον Μπερλή. Εξαιρετική απόδοση από τους υπόλοιπους μουσικούς. Ένα γεμάτο μουσικό ταξίδι στην ιστορία των Διάφανων Κρίνων από την «Απώλεια» μέχρι και το καινούργιο κομμάτι που μας παρουσίασαν με τίτλο «Dylan Thomas». Το καλύτερο ωστόσο το φύλαξαν για το τέλος, όταν και παίξανε τον «Μπλε Χειμώνα» θυμίζοντας κάτι από A place to bury strangers. Γύρισα σπίτι γεμάτος. Χορτασμένος από μουσική και εκστασιασμένος απ’ την ατμόσφαιρα που κατάφερε να δημιουργήσει το αγαπημένο μου συγκρότημα.

Στο είπα στην αρχή άνθρωπε, πως όλα αυτά είναι προσωπική μου άποψη (είναι και άποψη πολλών φίλων μου βέβαια), οπότε θέλω να μοιραστώ μαζί σου και κάτι ακόμα. Αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερός που έζησα και αυτό το live. Αν κάτι μου έχει διδάξει η ζωή είναι πως ο χρόνος, η υπομονή και η ευγένεια στο τέλος σε επιβεβαιώνουν.

ΥΓ.1. Φυσικά το αποτέλεσμα που βγάζουν τα Διάφανα Κρίνα μπορεί να μην αρέσει σε όλους. Κανένα μα κανένα πρόβλημα. Δεν έχω ούτε την πρόθεση, ούτε τη διάθεση να τσακωθώ με κάποιον για την μουσική που μου αρέσει και που έχω επιλέξει να ακούω. Θέλω να πιστεύω πως θα κάνεις το ίδιο.
ΥΓ.2. Στο τέλος μένει μόνο η μουσική.

Με εκτίμηση,
Β.Τσίμος.

Spread The Troll

Now on air