Image
Top
Navigation
5 Φεβρουαρίου 2018

Διάφανα Κρίνα Live @ Fuzz, 3/2/2018

Άραγε πόση από τη «ζωή» σου μπορείς να χωρέσεις σε ένα live των Διάφανων Κρίνων;

Λίγες νότες απ’ το πρώτο riff, σαν κουίζ, το καταλάβαμε; Θα μπορούσαμε να μην το καταλάβουμε άραγε; Το riff το συνεχίσαμε τραγουδώντας το, και τα Διάφανα Κρίνα μπήκαν: «Κλόουν την Τετάρτη την Κυριακή Νεκρός». Μέθεξη. Απ’ τις πιο όμορφες στιγμές, σ’ ένα live-γιορτή. Η Γιορτή των Κρίνων με καλεσμένους όλους εμάς που τους αγαπήσαμε. Ή μήπως η δική μας γιορτή;

Ήμουν διστακτική να πάω σε αυτό το live, καθώς, αν και είχα «λιώσει» τραγούδια τους -τα είχα συνδέσει με συγκεκριμένα γεγονότα και περιστάσεις στη ζωή μου- δεν τους είχα δει ποτέ live· εννοώ με τον Θάνο. Είναι πολύ περίεργη η αίσθηση ν’ ακούς τραγούδια που αγάπησες από μια άλλη φωνή· την μουσική στους στίχους την έδωσε απλά μια άλλη φωνή. Και σ’ ένα τραγούδι πώς να ξεχωρίσεις το στίχο; Από αυτόν που τον πρωτοτραγούδησε ή από τους υπόλοιπους μουσικούς; Το αγαπάς και το έχεις στο μυαλό σου και στην καρδιά σου ως ολότητα.

Ωστόσο, τολμώ να πω πως ήταν ένα από τα πιο όμορφα live που έχω πάει. Και όποιοι δισταγμοί υπήρχαν, εξαφανίστηκαν. Παίξανε τραγούδια απ’ όλη την πορεία τους, αν και η αλήθεια είναι πως θέλαμε λίγο ακόμα· άραγε πόση από τη «ζωή» σου μπορείς να χωρέσεις στις λίγες ώρες που κρατά ένα live; Παίξανε και τις καινούργιες τους συνθέσεις.

Όταν έφτασα, μόλις ξεκινούσε. Ο χώρος ήταν γεμάτος. Από κόσμο και από ήχο. Στην αρχή στάθηκα στις τελευταίες σειρές, και μου έκανε εντύπωση η καθαρότητα και η ένταση του ήχου, καθώς έχει μια δυσκολία να υπάρχει όγκος και ισορροπία, ιδίως όταν φτιάχνεις τα ηχοτοπία που φτιάχνουν τα Διάφανα Κρίνα στη μουσική τους. Βέβαια, ο ήχος με συνεπήρε όταν «διεκδίκησα το χώρο μου» αρκετά πιο μπροστά.

«…είναι συνήθεια που έχω από μικρός, να αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου…» και λίγο μετά, αρχίσανε δειλά δειλά τα σπρωξίματα, γιατί πολύ απλά θέλεις να «νιώσεις» αυτούς τους άγνωστους που μαζευτήκατε για να ζήσετε μαζί μια στιγμή στην ζωή των Κρίνων. Και γιατί τόσο συναίσθημα, πώς να γίνει αλλιώς; Το σώμα απλά το ακολουθεί.

«Σε μια γη που ανατέλλει»… άλλη μια στιγμή μέθεξης, όταν για λίγο έμεινε μετέωρος ο ήχος, για να «πιάσουμε» το τραγούδι μαζί, μπάντα και κοινό. Όπου δεν ξέρεις τι βαραίνει πιο πολύ: ο στίχος ή η μουσική που τον έντυσε; Απλά αφήνεις το σώμα σου να κινείται στη μουσική τραγουδώντας τον στίχο.

Όταν ακούς το «Όλα αυτά που δεν θα δω», πώς γίνεται να μη σκεφτείς το Κρίνο που μας άφησε; Ωστόσο, η στιγμή ήταν ιδιαίτερη, καθώς η απουσία του γινόταν παρουσία από τα υπόλοιπα Κρίνα, που ήταν εκεί, και για άλλη μια φορά μοιράζονταν τη μουσική τους με εμάς.

Το κοινό ήταν αυτό που θέλεις να έχεις στις συναυλίες σου. Να τραγουδάει μαζί σου. Ένθερμο. Αν και στις καινούργιες συνθέσεις ένιωσα μια αμηχανία, σε σχέση με τα «κλασικά» τραγούδια τους που συμμετείχαμε όλοι. Κι εδώ είναι το στοίχημα, γιατί το βάρος από τα προηγούμενα χρόνια είναι μεγάλο. Αυτό που ένιωσα, όμως, είναι ότι υπάρχει «μέλλον», γιατί πολύ απλά υπάρχει ακόμα όρεξη.

Τα τραγούδια που ξεχώρισα ήταν τα «Χαμένα Παιδιά» και το «Μανιφέστο», αμφότερα με στίχο που έχει νομίζω κοινωνικές απολήξεις, κάτι που δεν ήταν τόσο εμφανές –ή έστω το κύριο- σε ό,τι μας είχαν μάθει μέχρι τώρα, και με μουσική που δείχνει πως υπάρχουν δημιουργικές «διεργασίες» εν εξελίξει.

Αυτό που μένει, θα έλεγα, είναι να «ανοίξουν» με πιο πολύ θάρρος τα φτερά τους, στην καινούργια τους ζωή… «σε μια γη που ανατέλλει».

Χρυσή Κυρατσού

Spread The Troll

Now on air