Image
Top
Navigation

Υπάρχουν στιγμές που ξεχνάμε το λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε κάτι… Ο ενθουσιασμός, η θέληση για εκπλήρωση του ονείρου κάπου χάνονται στην πορεία με αντικαταστάτες τον ανταγωνισμό, τον εγωισμό και τον εκνευρισμό. Ένας φίλος μου είχε πει κάποτε ότι αυτό που αγαπάς πολύ, πρόσεξε μην το μισήσεις. Άραγε το πάθος και το μίσος να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;

 

Δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση. Δεν ξέρω αν είναι μίσος. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι αν παίρνουμε μία απόσταση από τα πράγματα θα καταλάβουμε ακριβώς τι συμβαίνει. Αν μας λείψουν, τότε είναι αγάπη. Αν όχι, δεν ξέρω αν είναι μίσος, αλλά σίγουρα δεν είναι για μας. Όταν υπάρχει κάποια απόσταση από τα πράγματα -ή ακόμα και από τους ανθρώπους, αναθεωρούμε τη σχέση μας με αυτά και τα αγαπάμε από την αρχή. Η καλύτερη στιγμή, βέβαια, είναι όταν επιστρέφεις. Η σχέση σου μαζί τους γίνεται ακόμα πιο δυνατή.

 

Επιστρέφω, ωστόσο, στους «αντικαταστάτες». Ανταγωνισμός, εγωισμός, εκνευρισμός. Καθημερινά συστατικά της ζωής μας. Ο εγωισμός πολλές φορές μας καταλύει και μας οδηγεί σε ανταγωνιστικές ενέργειες. «Εγώ είμαι καλύτερος από τους άλλους, εγώ θέλω να είμαι πρώτος, εγώ είμαι ξεχωριστός, εγώ να \’μαι καλά, εγώ ξεκίνησα και συμμετείχα σε αυτή τη δράση, εγώ, εγώ, εγώ…» και όλα αυτά χωρίς να υπολογίζουμε τους διπλανούς μας, γνωστούς ή αγνώστους, φίλους ή συνεργάτες.

 

Αυτό το «εγώ» και η ατομιστική λογική ίσως είναι και από τους λόγους που μας έχουν φτάσει ως εδώ. Ο «παρτακισμός» ξεκινάει από τις προσωπικές μας σχέσεις -είτε είναι φιλικές, είτε ερωτικές, είτε εργασιακές- και οι προεκτάσεις του φτάνουν σε όλη την κοινωνία. Για να καταλάβετε τι θέλω να πω, φανταστείτε ότι βρίσκεστε στο δρόμο σε δύο συγκεκριμένες περιπτώσεις που θα περιγράψω αμέσως…

 

Περίπτωση Α: Βρίσκεστε μία συνηθισμένη ημέρα στο δρόμο και περιμένετε λεωφορείο. Καθώς περιμένετε, παρατηρείτε τα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται και τα φανάρια που αναβοσβήνουν. Ενώ έχετε αφαιρεθεί, σας ξυπνάνε ξαφνικά τα κορναρίσματα και οι φωνές δύο οδηγών, καθώς ο ένας πέρασε το κόκκινο και παραλίγο να τρακάρει με τον οδηγό του απέναντι διαζώματος.

 

Περίπτωση Β: Βρίσκεστε στο δρόμο. Αυτή τη φορά για να διαδηλώσετε. Λίγο πιο πάνω από το σημείο που βρίσκεστε, γίνεται σύγκρουση κάποιων διαδηλωτών με τους Ματατζίδες. Μπλογκ από πολιτικές συλλογικότητες διασκορπίζονται στα στενά για να «προστατεύσουν» τους διαδηλωτές τους, ενώ υπάρχουν αστυνομικές δυνάμεις σε κάθε στενό (με όχι και ιδιαίτερα φιλικές διαθέσεις όπως έχει δείξει η εμπειρία) και ταυτόχρονα αφήνοντας ακάλυπτους τους υπόλοιπους διαδηλωτές που συγκρούονται.

 

Μη γνωρίζοντας πώς ξεκίνησε η σύγκρουση, αλλά γνωρίζοντας πως οι δυνάμεις των ΜΑΤ είναι πολύ καλά εξοπλισμένες με γκλοπ, δακρυγόνα και πολλά ακόμη, κάποιες πολιτικές συλλογικότητες αποχωρούν –με απόφαση που  λήφθηκε από δύο, τρία άτομα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι διαδηλωτές έπρεπε να συγκρουστούν με τις αστυνομικές δυνάμεις. Ωστόσο, πιστεύω ότι όφειλαν να δείξουν αλληλέγγυοι σε αυτούς τους ανθρώπους και να βρίσκονται έστω σε κοντινό σημείο σε περίπτωση που η κατάσταση έφευγε από τα όρια και έπρεπε να βοηθήσουν. Η αλληλεγγύη φαίνεται με πράξεις και όχι με λόγια.

 

Αυτές οι δύο περιπτώσεις είναι πραγματικές, που ίσως να έχετε βιώσει και εσείς. Αυτό που θέλω να πω, λοιπόν, είναι ότι ο παρτακισμός, ο εγωισμός  και συνακόλουθα ο ανταγωνισμός είναι συμπεριφορές που τις βλέπουμε κάθε μέρα. Και αυτές και τα αποτελέσματά τους. Κάπως έτσι κλείστηκε ο καθένας στον εαυτούλη και το καβούκι του, κάπως έτσι χάνονται οι καλές και συλλογικές προσπάθειες, κάπως έτσι χάνεται το όνειρο και ο ενθουσιασμός για κάτι διαφορετικό, για κάτι καινούριο. Ίσως τώρα να είναι η καταλληλότερη στιγμή για να ξαναβρούμε αυτή τη σπίθα για το διαφορετικό, ίσως τώρα να μην έχουμε άλλα περιθώρια για ανταγωνισμούς. Ίσως; Σίγουρα… το ποτήρι πλέον ξεχείλισε!

 

Μαρία Πακτίτη

Spread The Troll

Now on air
    • Rock 'n' Troll Music