Image
Top
Navigation
21 Φεβρουαρίου 2018

«Η ποίηση κάνει την στιγμή και την ζωή αθάνατη»

Λίγο πριν το καλοκαίρι του 2018, οπότε και θα μοιραστούν τη σκηνή με συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, οι δύο ξεχωριστοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν έναν ιδιαίτερο και αισθαντικό δίσκο, με στοιχεία που έχουμε ξανά συναντήσει σε προηγούμενες δουλειές του Θ. Παπακωνσταντίνου, τόσο στη μουσική όσο και στα λόγια.

Εδώ όμως συμβαίνει και κάτι άλλο, κάτι που είναι πιο έντονο σε όλες του τις εκφάνσεις. Υπάρχει μια αλληγορία που φανερώνει την απλότητα που πρέπει να κρύβει η διαδικασία πριν επέμβει στην πολυπλοκότητα των καιρών. Μια εξίσωση αποτελούμενη από 13 μουσικά κομμάτια -το ένα εκ των οποίων ερμηνεύει ο Θανάσης, ανοίγοντας έτσι μια θεματική στον δίσκο, που σου αποκαλύπτει με ευφυΐα και δεξιοτεχνία, ακούγοντάς τον, την διαδρομή που σε οδηγεί στο αποτέλεσμα.

«Τα τραγούδια δεν μιλάνε για το εύκολο και συμβατικό γέλιο αλλά για εκείνο το βαθύ, ανεξέλεγκτο γέλιο που σε τραντάζει. Αυτό που μοιάζει με την αίσθηση του θανάτου, που επίσης σε τραντάζει και είναι ανεξέλεγκτος»

Ναι αυτός ο δίσκος κρύβει μια σουρεάλ διάθεση απέναντι στις αδυναμίες μας, όσο σουρεάλ στέκεται η ζωή απέναντι στον θάνατο. Σαρκάζει τους ίδιους εμάς, φτάνοντας μας στο σημείο του αυτοσαρκασμού. Χωρίς να παρεμβαίνει, μάς φέρνει αντιμέτωπους με την ματαιότητα που τρέφουμε, ακυρώνοντας την βαθιά αλήθεια της ύπαρξης. Έχει δυνατότητα επιλογής, ανάμεσα στο ακούω και διασκεδάζω ή ακούω και σκέφτομαι χωρίς το -ξεχνάω και γελώ- μόδα του καιρού.

Στον επίλογο, η ουσία δεν κρύβεται στην κυκλοφορία ενός άλμπουμ -ναι, ακόμα και αν αυτό έρχεται από τον Θανάση με την φωνή του Σωκράτη, -ναι, ακόμα και αν το «με στόμα που γελά» τα μάτια κλαίνε, ακόμα και αν είναι η έναρξη ενός ξέφρενου συναυλιακού καλοκαιριού.

Η ουσία αυτού του δίσκου κρύβεται στην απάντηση όσων μας οδήγησαν εδώ.

Σε ένα παρελθόν που μέρα με την μέρα ξεχνιέται, που οι εργάτες του το παραδίδουν σε ταξικά τέρατα, σε σύγχρονους τυράννους που καπηλεύονται έναν μόνο δρόμο. Η ποίηση του Θανάση θα μας θυμίσει γιατί έχει σημασία να γράφεις για τον «Φορτίνο Σαμάνο», να κάνεις απελευθερωτικό σύμβολο έναν στίχο σου και να ονειρεύεσαι με αυτόν έναν ελεύθερο κόσμο, να συσπειρώνεσαι και να τραγουδάς τα αυτονόητα. »Με στόμα που γελά» έρχεται να μας υπενθυμίσει πως το παλιό γίνεται «Αγία Νοσταλγία» για να υποδεχτεί το καινούργιο.

Ονειρευτήκαμε με τους ποιητές, τους επιλέξαμε και τους φέραμε στην διαδρομή μας, αλλά το παρελθόν κρύβει μέλλον και ο Θανάσης  Παπακωνσταντίνου είναι η σύγχρονη ποίηση -η ποίηση της γενιάς μας- που φτερουγίζει την ελπίδα μας μέσα από στίχους και μελωδίες, που μιλούν στο σήμερα κρατώντας μέσα τους τον σεβασμό για ένα παρελθόν που δεν χάθηκε, ξέχασε μόνο, μπορεί όμως ακόμα  να ονειρεύεται και να ελπίζει.

photo shooting: Kostas Scrom

photo shooting: Kostas Scrom

Ο δίσκος, κυκλοφορεί σε όλα τα καταστήματα δίσκων και τις ψηφιακές πλατφόρμες (iTunes, Google Play, YouTube Playlist, Spotify, Deezer) από την ΑΧΟΣ και την MLK. Ο Σωκράτης Μάλαμας ερμηνεύει τα δώδεκα τραγούδια και ένα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Αργότερα -μέσα στο 2018- θα κυκλοφορήσει και σε βινύλιο.

stoma pou gela

Τα παραπάνω λόγια δεν αποτελούν κριτική, κανείς δεν μπορεί να κρίνει την τέχνη –μόνο να την αισθανθεί και να την επικοινωνήσει.

Κέλλυ Πήλιουρα

Spread The Troll

Now on air
    • Rock 'n' Troll Music