Image
Top
Navigation
8 Μαρτίου 2018

Οι γυναίκες στο hip hop, η πατριαρχία και η περίπτωση της Princess Nokia

Ως γυναίκα που έμαθε να ακούει και να ψάχνει μουσική με αφετηρία το hip hop, πάντα αναρωτιόμουν γιατί είμαστε τόσο λίγες, ενώ σε άλλα είδη, το ανδροκρατούμενο κάστρο είχε πέσει προ πολλού και χωρίς να γίνεται και τόσο μεγάλο θέμα. Σε ό,τι έφτανε στα αυτιά μου τα τελευταία χρόνια, κάτι θα «κλώτσαγε», είτε παραγωγικά, είτε στιχουργικά, είτε στυλιστικά (ναι, είπαμε, γυναίκες είμαστε, το τηρούμε εδώ το στερεότυπο και κοιτάζουμε τι φοράει η άλλη). Θα μου πεις τώρα, εντάξει, με άλλα πρότυπα μεγάλωσες, λογικό να γκρινιάζεις, αλλά τι να κάνουμε, ο κόσμος προχωράει και μαζί του η μουσική, take it or leave it, δε θα σκάσουμε κιόλας…

Η αφορμή για αυτό εδώ το άρθρο ήρθε ακούγοντας την Princess Nokia στο ψάξιμο για την εκπομπή. Ήξερα κάποια πράγματα, άκουσα περισσότερα, είχα μάθει και για το live της στην Αθήνα, αλλά ως εκεί, μιας και δεν είχα μπει στον κόπο για κάτι παραπάνω. Μου έκανε εντύπωση το Bart Simpson και η αλήθεια είναι ότι γούσταρα μια τύπισσα που κάνει αναφορές στους Wu Tang Clan και στους ήρωες της Marvel στους στίχους της και ο τρόπος που ραπάρει θυμίζει λίγο την ήρεμη δύναμη της Bahamadia. H Destiny Nicole Frasqueri, λοιπόν, είναι nerd, της αρέσουν οι σειρές (έχει κάνει το Dragons, εμπνευσμένο φυσικά από το Game of Thrones), τα κόμιξ, δηλώνει λίγο «απροσάρμοστη», ενώ δεν έχει περάσει και λίγα στην εικοσιπεντάχρονη ζωή της, πάντα όμως ήταν ανήσυχη ως προς το φεμινισμό και τα σύγχρονα φαινόμενα και οι δράσεις της για τα θέματα αυτά δεν είναι λίγες. Έγινε γνωστή από το soundcloud και τα mixtapes που ανέβαζε, ενώ τη χρονιά που πέρασε, υπέγραψε με την Rough Trade Records και κυκλοφόρησε η πρώτη της δουλειά «1992 Deluxe».

Όλα καλά ως εδώ και μπράβο της. Οι στίχοι της σίγουρα έχουν πράγματα να πουν, η ίδια συνδυάζει πολλά και διαφορετικά στοιχεία, οι καταβολές της μουσικά είναι πολύ ενδιαφέρουσες, ο τρόπος που ραπάρει επίσης μας κάνει, παραγωγικά θα βρεις κάτι κι εσύ που σου αρέσει το oldschool κι εσύ που γουστάρεις τον σύγχρονο, πιο ηλεκτρονικό ήχο. Οπότε, για ποιο λόγο η γκρίνια;

Να σου πω εδώ, ότι δεν μιλάμε για γκρίνια, αλλά για προβληματισμό. Κι έτσι, επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα: Καταρχάς, είναι hip hop η Princess Nokia; Η απάντηση είναι «δεν ξέρω και δεν έχει και σημασία». Ναι, έχει στοιχεία, ναι, η κοπέλα φαίνεται ότι έχει ακούσει πολύ 90s, κρατάει τη βασική φόρμα,  και από τη στιγμή που το hip hop είναι αστικό φαινόμενο, ναι, εντάσσεται μέσα σε αυτό. Γιατί όμως, σώνει και καλά, να πρέπει μια γυναίκα που ασχολείται, να αναπαράγει το ανδρικό στερεότυπο; Και εδώ είναι που αρχίζει η κουβέντα περί φεμινισμού.

Έχει ανάγκη η Princess Nokia, και η κάθε γυναίκα που κάνει hip hop, να υιοθετεί το βαρύ κι ασήκωτο ύφος, τα φαρδιά ρούχα και τις εκφράσεις τύπου «suck my dick»; Χρειάζεται να μας μοστράρει πόσους μπάφους πίνει, ή πόσες αλητείες  κάνει με το crew της ή πόσο αντιδραστικό στοιχείο είναι και δεν χαμπαριάζει και πολλά; Και στην τελική, γιατί μας χαλάει που το κάνει αν έτσι γουστάρει;

Αν ανοίξεις ένα forum, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, θα δεις συζητήσεις επί συζητήσεων, οι περισσότερες από τις οποίες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το hip hop είναι ανδρικό άθλημα και οι γυναίκες καλά θα κάνουν να πάνε να πλύνουν κάνα πιάτο γιατί είναι άχρηστες (Αλήθεια κύριοι; Την πυρά τι ώρα την ανάβετε;) Αυτά φυσικά από τους ακροατές του είδους, γιατί ευτυχώς οι καλλιτέχνες δεν συνηθίζουν να διαδίδουν τέτοιες απόψεις, από όσο μπορώ να ξέρω τουλάχιστον. Ωστόσο και οι γυναίκες ακροάτριες, δεν παίρνουν περί πολλού τον εαυτό τους και αναπαράγουν το λεγόμενο εσωτερικευμένο μισογυνισμό, το γνωστό και ως «αλληλοθάψιμο» στην καθομιλουμένη. Με τέτοιες πεποιθήσεις βέβαια, λογικό είναι να γράφονται τώρα αυτές οι γραμμές, για ένα θέμα που δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται.

Αν θέλεις τη γνώμη μου (που αυτή διαβάζεις εδώ που τα λέμε), όχι, δεν είναι απαραίτητο να υιοθετήσει η κάθε κοπέλα το ανδροπρεπές στυλ, προτιμώ να ξεχωρίζει γιατί αποδέχεται τον εαυτό της, αποδέχεται τη γυναικεία φύση, όχι ως ασθενές φύλο, αλλά ως τη δύναμη που δίνει ζωή και είναι εξίσου και περισσότερο ικανή με τους άνδρες. Αν όμως, η ίδια είναι ένα άτομο που έχει και «ανδρικά» χαρακτηριστικά, χωρίς να τα υιοθετεί «μαϊμουδίζοντας» αυτές τις συμπεριφορές, που γουστάρει να ντυθεί πιο «macho» ή να πει και μια κουβέντα παραπάνω γιατί έτσι της αρέσει, έτσι είναι και δεν μιμείται, τότε με γεια της και καλά κάνει. Το ίδιο συμβαίνει και αν θέλει να μιλήσει πολιτικά ή να ρίξει ένα «χώσιμο», αν θέλει να ντυθεί πιο γυναικεία ή πιο αποκαλυπτικά, να βγάλει ευαισθησία ή πιο ανάλαφρο προφίλ. Δικό της το σώμα της, δική της η απόφαση, όχι φίλε μου, δεν δεχόμαστε να αναπαράγεις την κουλτούρα του βιασμού και να μας πεις ότι ψάχνεται ή να την μειώσεις αποκαλώντας την χαζογκόμενα. Γιατί όταν βγάζει συναισθηματικό κομμάτι ο X rapper γουστάρεις και επικροτείς, ενώ αν το ίδιο το ακούσεις από γυναίκα, σου φαίνεται κλαψιάρικο και λίγο. Άρα, ναι, στο δικό σου κεφαλάκι είναι το πρόβλημα.

Επειδή λοιπόν πολλά είπαμε, για να το κλείσουμε εδώ, ναι κυρίες μου, σας θέλουμε τσαμπουκαλεμένες και με τσαγανό, δυναμικές, σίγουρες για τον εαυτό σας και με συνέπεια σε ό,τι κάνετε, χωρίς να ντρέπεστε για τα συναισθήματά σας, όποια κι αν είναι αυτά. Δεν έχετε ανάγκη κανέναν άντρα να σας βάλει σε καλούπια και να σας κάνει μαθήματα για το πώς θα φερθείτε και αν αξίζετε ή όχι, αν θα έχετε πρότυπο την Angela Davis, την Erycah Badu ή τον Vinnie Paz. Γιατί το ζήτημα δεν είναι αισθητικό, είναι βαθιά κοινωνικό και εντελώς αναχρονιστικό. Ανεβείτε λοιπόν στη σκηνή και δείξτε σε όλους πώς γίνεται. Πήξαμε στους τσάμπα μάγκες επιτέλους…

Stalia

Spread The Troll

Now on air
    • Rock 'n' Troll Music